Maður að nafni Sommer of Weimar fann upp barítón árið 1843. Uppruna þess má rekja til herlúðra og kornets (hljóðfæri svipað og trompet).
Hljóðfærið hefur stóra bjöllu og minnir nokkuð á túbu, en er þó nokkuð minna. Hljóð kemur úr hljóðfærinu þegar hljóðfæraleikarinn lætur varir sínar titra við kúpt munnstykkið. Mismunandi tónhæð er náð með mismunandi ,,stellingum" varanna og með ventlunum.
Hljóðfærinu er haldið lóðrétt - bjallan vísar upp - þegar spilað er á það, líkt og með túbuna. Á því eru þó undantekningar - í Bandaríkjunum eru baritónar t.d. oft hannaðir þannig að bjallan snúi fram.
Auk þriggja nauðsynlegra ventla - er barítón yfirleitt með fjórða ventilinn sem gerir hljóðfæraleikaranum kleyft að ná dýpri tónum.
|
|
Barítón. Á þessari mynd má sjá fjórða ventil hljóðfærisins, lengst til vinstri á myndinni, nokkuð neðar en hinir ventlarnir þrír. Þessi fjórði ventill gerir hljóðfæraleikaranum kleyft að dýpka tónsviðið. |
|
Eins og sjá má er barítón afskaplega líkur túbu, útlitslega séð, en stærðarmunurinn er mikill - svona gæti vart nokkur maður haldið á túbu.
|
