Erfitt er að segja til um hvenær fagottið eins og við þekkjum það í dag kemur fram á sjónarsviðið, en líklega átti það sér stað á 17. öld.
Eftir því sem tónsvið fagottsins jókst, varð það vinsælla í augum tónskálda og varð hljóðfærið því æ algengara í sinfóníuverkum.
Hljóðfærin voru upphaflega gerð úr sykurhlyn og er sú aðferð enn notuð þó plastefni séu einnig algeng. Mórberjahlynur er þó líklega algengasti efniviðurinn í dag.
Blásið er í fagottið og er það tvíblöðungur - tvöfalt reyrblað í munnstykki titrar við blásturinn - þá verður til hljóð sem magnast upp á leið sinni gegnum hljóðfærið. Tónhæð ræðst m.a. af götum á hljóðfærinu sem listamaðurinn ýmist heldur lokuðum eða opnar. Fagottið er eina hljóðfærið sem spilað er á með öllum fingrum og því þarf háls- eða sætisól til að halda því uppi, enda geta hljóðfærin orðið mjög stór.
Afskaplega erfitt er að ná góðum tökum á þessu hljóðfæri, þar sem fingrasetningar eru vísindalega órökréttar.
Ungur drengur æfir sig á fagottið. Hljóðfærin geta orðið mun stærri en þetta. Takið eftir hve langt munnstykkið er - þetta er grönn járnpípa sem loftið þarf að berast í gegnum inn í sjálfan búk hljóðfærisins. Takið einnig eftir hálsólinni sem drengurinn notar til að halda uppi hljóðfærinu - án slíkra aðferða væri næstum ómögulegt að spila á hljóðfærið. Í sumum tilfellum eru notaðir sérstakir standar til að halda hljóðfærinu uppi. |
