Fyrsta flautan kom fram á miðöldum, en það er ekki fyrr en árið 1832 sem Theobald Boehm gerir fyrstu flautuna sem líkist þeirri sem við þekkjum í dag. Einhverskonar flautuhljóðfæri hafa þó verið þekkt mun lengur og í raun ómögulegt að segja nákvæmlega hvenær þau koma fram - fornegyptar spiluðu á slík hljóðfæri og mörg samfélög fyrir þeirra tíma.
Margar tegundir eru til af flautum, t.d. þær sem spilað er á þannig að þær vísi beint fram (blokkflautan) og þær sem teljast þverlægar - líkt og sú flauta sem við þekkjum flest - þverflautan.
Flautan var upphaflega gerð úr timbri, en nú er hún yfirleitt gerð úr silfri eða öðrum málmi. Þverflautan er gerð úr þrem stykkjum og hægt að taka hana í sundur. Á flautunni eru 13 eða fleiri göt sem hljóðfæraleikarinn getur lokað og breitt þannig tónhæð - tóninn ræðst af ,,stellingu" varanna og því hvaða göt er lokað fyrir. Þó erfitt sé að sjá þá á flautunni, er hún keilulaga.
Hljóðið myndast þegar flautuleikarinn blæs lofti þvert á lítið gat við annan enda hljóðfærisins - þá myndast titringur og loftið innan hólksins kemst á hreyfingu. Hljóðfærið magnar upp hljóðið sem myndast.
Eitt afbrigði af flautu - piccaloflautan - er áttund hærri en venjuleg flauta og því myndast mun bjartara hljóð, tónsvið hennar liggur hærra.
|
|
Eins og sést á þessari mynd, er flautunni haldið til hliðar og sérstakur stútur myndaður á vörum þegar blásið er í hljóðfærið. Tónar eru myndaðir með því að opna fyrir og loka götum á hljóðfærinu. Þrýst er á takka til að loka gati og leggst þá platti yfir gatið og kemur í veg fyrir að loft streymi út - þetta hefur áhrif á tónhæð. Flautan er ,,keilulaga" - þ.e. hún víkkar út frá þeim enda sem blásið er í. |
