Gítarinn eins og við þekkjum hann í dag verður til um aldamótin 1900. Þó má segja að saga hans nái aftur til 16. aldarinnar. Þá voru til mjög litlir ,,gítarar" með fjórum strengjapörum - en í dag myndum við sennilega kalla slíkt hljóðfæri banjó. Gítar samanstendur af búk (belg) og löngum hálsi.
Gítar er ýmist plokkaður eða strokið yfir alla strengi hans. Yfirleitt eru fingur eða gítarneglur notaðar. Gítarneglur eru n.k. gervineglur úr plasti sem haldið er milli vísifingurs og þumalfingurs. Þegar gítarstrengur er plokkaður eða strokið yfir hann verður til titringur og stór trékassinn magnar upp hljóðið. Tónninn ræðst af því á hvaða streng er spilað hverju sinni og því hvar fingur vinstri handar eru lagðar niður á hálsinum. Ýmist er spilað á einn eða fleiri strengi saman og algengt er að spila svokallaða hljóma á gítar.
Gítarinn hefur yfirleitt 6 strengi, en á því geta verið undantekningar t.d. eru sumir gítarar tólf strengja. Strengirnir heita (frá þeim dýpsta) e, a, d, g, b og e. Á milli dýpsta og hæsta strengs er tónbil sem nefnist áttund. Þrír efstu gítarstrengirnir eru úr málmi, en þrír neðstu úr næloni eða svipuðu efni - þetta á þó ekki við um rafmagnsgítarinn.
Líkt og með fiðluna var gítarinn ekki álitinn fínt hljóðfæri í upphafi - menn litu ekki einu sinni á gítar sem alvöru hljóðfæri. Þetta breyttist þó þegar möguleikar hljóðfærisins fóru að aukast.
|
|
Gítarleikari spilar af miklum móð.
Hér sést skipting hljóðfærisins - búkurinn
hvílir á læri hljóðfæraleikarans
- hálsinn stendur úr búknum og vinstri höndin
sér um að ákvarða tóninn (er hér
að spila hljóm). Næst okkur á myndinni - á
enda hálssins má sjá stilliskrúfur gítarsins
(til að stilla strengi gítarsins rétt saman). |
