Gong eru hringlaga málmplattar með uppbrettum barmi (yfirleitt). Segja má að hljóðfærið sé eins og djúpur diskur sem hangir uppi og slegið er á botn hans. Slegið er í miðju gongsins með filt- eða leðurklæddum tréhamri (slegli).

Þegar slegið er í hljóðfærið myndast titringur í miðju þess. Barmur gongsins getur verið djúpur eða grunnur, stundum er jafnvel engin barmur og er þá gongið alveg flatt.

Orðið ,,gong" er komið úr javönsku. Kínverjar litu áður fyrr á hljóðfærið sem verkfæri villimanna. Óvíst er hvaðan hljóðfærið er komið - oft er talað um suðaustur Asíu eða miðausturlönd í því samhengi.

Gongið er notað til undirleiks og áhrifahljóða í danstónlist, leikhúsum og söngleikjum - auk þess sem hljóðfærið er notað til að flytja skilaboð hjá ýmsum ættbálkum. Víða er talið að gongið búi yfir töframætti og verndareiginleikum - í Kína er það tákn um ríkidæmi og litið á það sem ákveðið stöðutákn.

Til þess að hljóðfærið nái ótruflað að titra og mynda hljóð - er yfirleitt þörf á að það hangi uppi - ýmist á þar til gerðum ramma eða í snæri sem hægt er að festa hvar sem er (sjá: myndir).

Symbalar hafa verið notaðir frá örófi alda. Fjölmargar heimildir segja okkur frá mikilvægi þeirra í trúarathöfnum, dansi og öðrum tilgangi. Symbalar eru þunnar málmplötur og yfirleitt er spilað á þá tvo saman. Þá er þeim slegið saman og þeir ýmist færðir strax aftur sundur (tónninn lifir) eða þeim haldið saman (tónninn deyr strax). Þegar spilað er á stakan symbal, er slegið á hann með kjuða eða slegli, t.d. eins og gert er þegar spilað er á trommusett.

Auk stórra symbala sem hljóðfæraleikarinn heldur á - einum í hvorri hönd - eru til litlir fingrasymbalar, en þeir eru festir á þumal- og vísifingur með leðurólum og spilað á þá með því að skella fingrunum saman.

Heimildir / Efst á síðu