Elstu heimildir um kontrabassa eru frá því um 1500. Þá mun maður að nafni Prospero hafa talað um hljóðfærið sem ,,fiðlu sem er jafnstór sjálfum mér". Kontrabassinn skiptist í búk (belg) og háls.
Kontrabassinn er ýmist strokinn með boga eða plokkaður með fingrum. Í báðum tilfellum verður til titringur og hljóð sem risastór belgurinn magnar upp. Kontrabassinn hefur dýpsta tónsviðið af fiðlufjölskyldunni, er áttund lægri en sellóið. Hljóðfærið getur orðið mjög stórt - hátt í tveir metrar á lengd.
Líkt og með önnur strengjahljóðfæri hefur kontrabassinn gengið í gegnum ýmsar breytingar hvað varðar uppröðun strengja. Í dag er hann þó með fjóra strengi, e, a, d og g. Þetta eru sömu tónar og í fjórum dýpstu strengjum gítarsins. Fremur en að hafa fimm strengi líkt og sumir rafbassar - eru sumir kontrabassar með útbúnað sem lengir fjórða strenginn og gerir hann dýpri.
Yfirleitt er spilað á kontrabassa með boga í sinfóníuhljómsveitum, en hann er yfirleitt alltaf plokkaður í djasstónlist. Tónninn ræðst af því hvaða streng er spilað á og hvar vinstri hönd er þrýst niður á hálsinn.
|
Mynd I: Hér má sjá venjubundna aðferð við djasstónlist - hljóðfæraleikarinn plokkar hljóðfærið. Þarna sést búkurinn eða belgurinn sem er stærsti hluti kontrabassa - úr belgnum liggur hálsinn þar sem hljóðfæraleikarinn leggur fingur vinstri handar á strengi til að breyta um tóna. |
|
| Mynd II: Hér sést greinilega boginn sem notaður er til að spila á kontrabassa. Hann er gerður úr hrosshárum og er strokið yfir einn eða fleiri strengi. |
