Óbóið var fundið upp um miðja 17. öld af tveim hljóðfæraleikurum við frönsku hirðina - Jacques Hotteterre og Michel Philidor. Hljóðfærið var ætlað til tónlistarflutnings innandyra og þótti hæfa vel með strengjahljóðfærum. Í lok 17. aldar var óbóið aðal tréblásturshljóðfæri sinfóníuhljómsveita og - á eftir fiðlunum - helsta einleikshljóðfæri þess tíma.

Óbóið var sérlega vinsælt í herhljómsveitum - og varð því stöðugt unnið að því að auka kraftinn sem hægt væri að ná úr því.

Óbóið er tvíblöðungur og hefur keilulaga búk. Hljóðið í óbói myndast þegar blöðin í munnstykki fara á hreyfingu - titra. Hljóðfærið magnar síðan upp hljóðið á leið sinni niður búkinn. Hljóðfærið hefur nokkur göt á búknum og ræðst tónninn af því hvaða götum hljóðfæraleikarinn kýs að halda lokuðum eða opna fyrir. Götin á óbói eins og við þekkjum það í dag eru a.m.k. 13 talsins.

Sannur óbóspilari þarf að vera vel að sér í stjórn blaðsins með vörum og tungu - þess utan eru flestir alvöru spilarar sem búa til sín eigin blöð, þrátt fyrir að hægt sé að kaupa þau tilbúin. Blöðin eru búinn til úr trjátegund sem svipar til bambusplöntunnar og nefnist Arundo donax - (Risa-reyr).

Sinfóníuhljómsveitir í dag eru yfirleitt með tvo óbóleikara innanborðs.

Heimildir / Efst á síðu