Hljóðfærið píanó, mun vera um 300 ára gömul uppfinning. Upphaflega var það kallað ,,pianoforte". Forveri píanósins, semball, var þó fundið upp mun fyrr eða í kringum 1500. ,,Hamrar" klæddir dádýrsskinni sáu um að slá á strengina í samræmi við hvaða lykil (nótu) á lyklaborðinu hafði verið þrýst á - og flókinn búnaður sá um að þeir færu strax af strengjunum aftur svo þeir gætu titrað og gefið frá sér hljóð. Í dag eru hamrarnir klæddir flóka. Hér er góð hreyfimynd sem sýnir hreyfingu hamarsins.

Járnrammi er inn í öllum píanóum og á hann eru strengirnir festir. Spennan á strengjunum er gífurleg og því nauðsynlegt að ramminn sé úr járni - talað er um að spennan vegna strengjanna sé ígíldi 30 tonna í píanóum dagsins í dag. Áður fyrr voru rammarnir gerðir úr tré og því ekki hægt að strekkja strengina jafn mikið.

Þegar maður slær tenór- eða sóprannótu á píanói - slær hamarinn í raun á 2 - 3 strengi sem hljóma allir eins. Bassanóturnar hafa einungis einn streng hver. Þetta skiptir miklu máli þegar fótpedalar píanós eru útskýrðir.

Á píanóum eru þrír pedalar sem stjórnað er með fótunum.

Í áranna rás tók píanóið miklum breytingum og sá útbúnaður sem framkallar hljóð þegar spilað er á nóturnar varð sífellt fullkomnari. Upphaflega voru það aðallega konur sem spiluðu á píanó þar sem nóturnar voru nokkuð fíngerðar og hentuðu illa stórum karlmannshöndum. Kröfur um píanó í sífellt stærri konsertsali urðu þó til þess að þau stækkuðu. Sagt er frá því að Beethoven hafi eitt sitt brotið eitt af fíngerðu píanóunum í tvennt með kraftmikilli spilamennsku sinni.

Heimildir / Efst á síðu