Það skal tekið fram áður en lengra er haldið, að maðurinn á myndinni hér að ofan er ekki með venjulegan rafbassa, heldur kontrabassa í heldur óvenjulegri stellingu. Myndin er góð engu að síður.
Áður héldu menn að Leo Fender hefði fundið upp rafbassann í kringum 1950. Hann var gítarsmiður með drauma um að gera rafmagnaða útgáfu af kontrabassa og slíkum hljóðfærum.
Nýverið fundu menn þó eitt af fyrstu eintökum rafbassa sem búið var til í heiminum, en það gerðist öllu fyrr eða um 1935 - 6. Það var fyrirtækið Audiovox í Seattle sem bjó til þessa bassa og bauð þá til sölu undir nafninu ,,rafbassafiðlur".
Audiovox voru þó of langt á undan sinni samtíð - rétt eins og fyrstu framleiðendur rafmagnsgítarsins - og seldust því fá eintök.
Rafbassi er yfirleitt með fjóra strengi, stillta líkt og kontrabassinn í E - A - D - G. Til eru margvíslegar aðferðir við að spila á hljóðfærið. Menn nota ýmist fingur eða gítarneglur. Noti menn fingur geta þeir m.a. plokkað strengina svipað og klassískir gítarleikarar gera - eða ,,slabbað" sem er öllu kraftmeiri aðferð. Þar er efri hluta þumalfingurs slegið niður á - yfirleitt dýpri - strengi hljóðfærisins og hærri strengir plokkaðir á sérstakann hátt um leið.
Yfirleitt plokka menn með vísifingri og löngutöng, en sumir bæta baugfingri við t.d. bassaleikari Iron Maiden, sem þykir sérlega lipur við þá aðferð. Fáir nota alla fjóra fingurna. Hægt er að fá bassa fyrir rétthenta og örvhenta.
Hljóðfærið er samsett úr búk og hálsi. Á búknum, undir strengjunum eru svokallaðir ,,pickupar" sem gera það m.a. að verkum að hljóð fæst úr bassanum. Þeir, ásamt magnara vinna saman við að gera nánast hljóðlausan bassann að kraftmiklu verkfæri.
|
|
|
Til vinstri: Tvær myndir af fyrsta rafbassanum sem settur var á markað, Audiovox #736. Til hægri: Rafbassaleikari með öllu nútímalegri bassa (5 strengja). |
|
