Árið 1933 voru fyrstu rafmagnsgítararnir settir á markað. Þeir voru framleiddir af Vivi-Tone og voru til í tveim tegundum. Annarsvegar ,,hálf-rafmagnsgítarar" - þ.e. gítarar sem höfðu stóran trékassa, líkt og órafmagnaðir gítarar, en voru samt með ,,pickup". Hinsvegar raunverulegur rafmagnsgítar sem treysti algerlega á ,,pickup-ana" sem hljóðgjafa. Sá gítar var svo gersamlega á undan sinni samtíð að ómögulegt reyndist að selja hann og féll hann því í gleymsku þar til fyrir örfáum árum síðan. Hljóðfærið gekk í gegnum nokkra þróun áður en það fór að njóta almennrar hylli og fólk fór virkilega að trúa á hugmyndina ,,rafmagnsgítar".
Gítarar sem í dag njóta enn mikilla vinsælda voru sumir fyrst framleiddir í kringum miðja síðustu öld. Þetta eru hljóðfæri eins og Les Paul, Fender Telecaster, Fender Stratocaster og fleiri.
Rafmagnsgítar hefur yfirleitt 6 strengi úr málmtegundum - en á því eru ýmsar skemmtilegar undantekningar. Á hann er yfirleitt spilað með gítarnögl, en í einstaka tilfellum eru notað plokk og jafnvel fiðlubogar (samanber Sigurrós). Rafmagnsgítarar eru afskaplega hljóðlátir ef þeir eru ótengdir - en með hjálp magnara er hægt að ná því sem næst óendanlegum hávaða úr þeim.
|
|
Hér
er rafmagnsgítar með nokkuð hefðbundnu sniði.
Þar sem rafmagnsgítarar þurfa ekki kassa (búk)
sem magnar upp hljóðið - getur búkurinn verið
næstum hvernig sem er í laginu. Þetta hafa menn leikið
sér með gegnum tíðina og oft mikil vinna lögð
í að hafa útlit þeirra sem stórfenglegast.
|
|
Hér
sést ,,pickup-inn" greinilega - svartur með járnnemum
undir hverjum streng. Þetta fyrirbæri sér um að
nema hljóðið og senda það áfram í
magnarann. |
