Mynd I

Bassatromman er stærsta tromman í venjulegu trommusetti. Hljóð hennar er yfirleitt djúpt og er hún venjulega það sem gefur okkur fastan takt í tónlist.

Á bassatrommu (í trommusetti) er yfirleitt spilað með öðrum fæti, eins og sést á þessari mynd. Þegar stígið er á pedalinn sem sést á myndinni, slæst fóðraði ,,hamarinn" í skinn bassatrommunar og hún gefur frá sér hljóð. Stundum, t.d. í þungarokkstónlist, er notaður tvöfaldur pedall og eru þá notaðir báðir fætur. Þannig fæst mikill hraði og kraftur.

Mynd II

Sneriltromman er nokkuð hefðbundin trommu, nema að einu leyti. Hún hefur ,,snerla".

Tromman er með skinn báðum meginn - en á botniskinni hennar liggja vírar sem yfirleitt eru kallaðir snerlar. Þessir vírar titra þegar slegið er í trommuna og gefa áhrif líkt og barnahringla sér hrist. Hægt er að taka snerlana af (sveif sem færir vírana frá skinninu svo þeir hristist ekki).

Sneriltromman hefur í árhundruð verið eitt af mest áberandi hljóðfærum í marseringum - flest okkar tengjum ákveðna tegund af spilamennsku á hana við herhljómsveitir og hernað.

Mynd III

Gólfpákan er næst-stærsta tromman í venjulegu trommusetti. Hún stendur yfirleitt á gólfi til hægri við trommuleikarann (ef hann er rétthentur). Þrír járnfætur eru fastir við hliðar hennar og hægt er að lækka þá og hækka eftir þörfum.

Gólfpákan er með skinn efst og neðst. Hljóð hennar er fremur djúpt - einhverstaðar á milli dýpri tóns bassatrommu og bjartari tóns tom-tom trommunnar.

Mynd IV

Tom-tom trommurnar - oft kallaðar pákur - eru trommurnar tvær sem standa upp úr bassatrommunni á þessari mynd. Þær eru nokkuð bjartari en gólfpákan. Yfirleitt er skinn að ofan og neðan.

Þessar trommur eru yfirleitt notaðar til að gæða trommuleikinn meira lífi með fjölbreyttari tónum. Oft eru þær 2-3 og stilltar mishátt til að auka enn á áhrifin.

Mynd V

Samlokan eða "hi-hat", eru tveir symbalar á standi - yfirleitt til vinstri við snerilinn. Trommuleikarinn hefur vinstri fót á pedalnum sem sjá má á myndinni og getur hann með því haldið samlokunni lokaðri (snarpur tónn sem deyr snöggt út) eða leyft henni að vera opinn (meiri hávaði og tónninn lifir lengi). Yfirleitt er sleginn ákveðinn taktur á samlokuna, t.d. 2 - 4 slög við á hverju taktslagi.

Oft láta trommuleikarar samlokuna ,,ganga" með fótunum, þ.e. þeir opna henni og loka til skiptist og gefa þannig aukna áherslu í taktinn.

Mynd VI

Symbalar eða diskar eru til í ótal tegundum. Yfirleitt eru þeir notaðir til áhersluauka - t.d. eftir að trommuleikarinn hefur tekið flúr útfrá venjubundnum takti - þá endar hann oft á því að slá á disk.

Einnig eru til sérstakir symbalar sem virka eins og samlokan, þ.e. þeir eru látnir ganga stanslaust í taktinum. Þeir eru í daglegu tali kallaðir ,,ride" symbalar.