Túba var upphaflega orðið yfir hinn beina, rómverska trompet og er latneska heitið á því hljóðfæri. Á því herrans ári 1835 sóttu Wilhelm Wieprecht og Johann Gottfried Moritz frá Berlín um einkaleyfi á fimm ventla túbu.
Túbur ná mjög djúpum tón. Í dag eru til ýmsar gerðir af þessum hljóðfærum, yfirleitt með 3 - 5 ventlum. Túbur sem notaðar eru í sinfóníuhljómsveitum eru yfirleitt með fjóra til fimm ventla. Fimmti ventillinn gegnir því hlutverki að auka gæði tónsins við ákveðnar fingrasetningar (ítónun).
Yfirleitt er túbunni haldið í lóðréttri stellingu - eða aðeins til hliðar - og vísar þá bjallan upp. Á þessu eru þó undantekningar, t.d. eru bandarískar túbur oft með bjöllu sem vísar fram. Á einu afbrigði af túbu, súsafóninum, liggur hljóðfærið í hring kringum hljóðfæraleikarann og endar í risastórri bjöllu sem liggur á öxl tónlistarmannsins.
Líkt og með önnur málmblásturshljóðfæri - er hljóðinu náð fram með því að varirnar eru látnar titra við kúpt munnstykkið. Tónhæð ræðst af ,,stellingu" varanna og því á hvaða ventil er þrýst hverju sinni.
|
Túbuleikari - hér sést hvernig hljóðfærinu er stundum haldið til hliðar, en þó þannig að bjallan vísar upp...annars væri öllu erfiðara að spila á hljóðfærið! |
|
Súsafónn er ákveðið afbrigði af túbu - eða tilheyrir a.m.k. þeirri fjölskyldu. Þessi hljóðfæri eru efalítið með þeim stærstu sem til eru. |
